Posts Tagged ‘kirsten dunst’

70 urte igaro dira Canneseko nazioarteko film jaialdi gorena abiatu zenetik, baina bi besterik ez dira bertan zuzendari onenaren saria irabazi duten emakumezkoak. Sofia Coppolak aurtengoan eskuratu du garaikur preziatua, The Beguiled fimean eginiko lanaren onarpen gisara. 1966an ‘A Painted Devil’ izenpean argitaratu zuen jatorrizko nobela Thomas P. Cullinan idazleak eta 1971ean Don Siegel zinegileak pantaila handira eraman zuen istorioa, emakumeak ardatz dituen istorioa, baina gizonezkoek kontatua bi kasuetan. Horixe izan da Coppolaren ekarpen azpimarragarrietako bat, kontakizuna prisma femeninoaren bitartez aberastea.

The Beguiled

Moldaketa den heinean, nabarmentzekoa da Coppolak Siegelen pelikulako hainbat pasarte oso modu paretsuan irudikatu dituela aspektu formalari dagokionez. Zenbait planoren konposaketa, eszena zehatzak garatzeko kokalekuen aukeraketa eta gertaera zehatzen bitartez argumentu nagusian tentsioa eraikitzeko erabilitako irudi eta soinu baliabideak badute antza 71ko filmarekin. Dena den, Coppola pauso bat haratago eman nahi izan du alor narratiboan. Filmeko lorpen nagusien artean da emakume bakoitzaren nortasuna gizonezkoarekin eraikitzen duen harremanaren bitartez azaleratu eta loratzea, ikusleak etxeko neska bakoitzaren izaera, kezkak eta jokatzeko moduaren inguruko xehetasun ezkutuak Colin Farrelek antzezturiko gerra soldaduarekin hartu emanak izateko duten moduaren bitartez ezagutzen ditu, eta honek istorioa konplexuago bilakatzen du, pertsonaien arteko hari dramatikoek indar handiagoz uztartzen baititu, ostera iritsiko den interes gatazkaren eztandaren dimentsioa ere areagotuz.

Zentzu honetan, istorioari indar handia ematen dio kokalekuak berak, eta bereziki etxea filma garatzen den gune bakarra izatea. Kokaleku berberek esanahi ezberdina hartzen dute istorioak aurrera egin ahala, ingurune fisikoa bere horretan mantendu arren, pertsonaien egoera emozionalak oihartzuna duelako bizileku duten presondegi ikusezinean. Azken batean, etxea kartzela modukoa da bertan bizi diren emakumeentzat, eta hori trebeziaz lantzen du ez bakarrik Coppolarekin estreinakoz elkarlanean aritu den Phillipe le Sourd frantziarrak argazki zuzendaritza apartaren bidez, baita muntaia lanetan arituriko arduradunek ere, eszenak berak garatzeko aukeraturiko kokalekuen bitartez istorioaren dramatismoa mamitsuago bilakatzea lortu dute. Kokaleku ezberdinen arteko segidaz osaturiko muntaiak pertsonaia bakoitzak egoera zehatzetan bizi dituen barne sentimenduei egiten die erreferentzia eta, horregatik erabaki du ardura handiz Coppolak eszena bakoitza lorategian, egongelan, logeletan edota jantokian garatzea. Lanketa formala, beraz, bikaina da, azalean sinplea eta lineala dirudien kontakizuna xehetasun konplexu eta ezkutuz betetzen duelako modu horretan.

The Beguiled2

Emakume eta gizonezkoen arteko talkaren inguruko istorioa izatearen itxura eman dezake azalean The Beguiledek, baina haratago joanez gero ohartuko gara gai konplexuagoak mahaigaineratzen dituen kontakizuna dela. Modu batean, gatibutasun konpartituan bizi dira emakumeak eta gizonezkoaren agerpenak euren bizitza hautsi eta eraldatzen du erabat, baina emakumeek ere efektu berbera eragiten dute gizonezkoarengan. Eraldaketa prozesuaren eta giza nortasunaren sakonean ezkutatzen den horren inguruan egiten du gogoeta filmak, gerrako beste hainbat kontakizun bezala, isilpean geratzen diren istorio ezkutu horiez. Azkenerako, emakumeek euren komunitatea eraiki dute etxe horretan, frontean borrokatzen duten gizonezko dominatzaileetatik urrun, eta garaiko gizartearen kodeen arabera euren gizarte rola menpekoa den arren, ideia hori desafiatu eta kolokan jartzen dute, eurentzat erabat askea ez den dinamika baten bitartez. Emakumezkoen artean ere bistakoa da hierarkia, adinak baldintzaturikoa kasu honetan, eta horrek eraginda eraikitzen du euretako bakoitzak nortasun propioa. Zentzu honetan, ezin ahaztu adina ezberdinetako aktorez osaturiko lantaldeak erdietsi duen lan koral txukuna.

Laburbilduz, istorio originala izan ez arren, Sofia Coppolak estilo estetikoa findu du nazioartean koroatu duen lanarekin. Zinegile eta zinezale belaunaldi oso batentzat erreferente izan den aitaren babeslekua aspaldi utzi zuen eta bi hamarkadako ibilbidean demostratu du zuzendari lanetan fintasunez aritzeko duen gaitasuna, bereziki, giza harremanen inguruko esplorazio intimoa besarkatzen duten istorioen bitartez. Ikusteke dago arrakastaren ostean sormen alorrean zein bideri emango dion jarraipena, baina kritika, publiko eta industria esperoan izango ditu, izan ere, meritu propioen bitartez bereganatu du hauek guztien arreta.

Trailerra:

Coen anaiek mitoa sortu zuten, Noah Hawleyk zabaldu eta eraldatu. Ikusle eta kritikaren gorespena izan zuen joan den urtean estreinaturiko Fargok. Sorkuntza originala oinarri hartuta, Minnesotako lur izoztuetan jorraturiko istorioak beste hainbat kontakizun garatzeko duen potentzial dramatikoa ezagutu genuen, baina inork ez zekien Coen anaien obratik aldentzean telesailak hartuko zuen norabidea.

Fargo anaiakItzulerako atal inspiratuak argitu ditu zalantza horiek. Idazle taldeak bete-betean asmatu du askotariko dilema moralek kezkaturiko pertsonaien nortasunaren oinarriak ezarri eta euretako bakoitza istorioaren tonu makurra markatzen duen hilketa odoltsuaren inguruan elkartzerako orduan. Garaiko gizartearen erretratu fidela osatzen du familia eredu konbentzionalaren bitartez zoriontasuna bilatzen duen Jesse Plemons eta Kirsten Dunstek interpretaturiko bikote apalak, paradoxa moduan, zirrara eta bizitasuna hilketan topatzen duena. Bestelakoa da familiaren ondarea mantentzeko diru eta autoestimu faltan, iparra galdurik, hiltzaile bihurtzea bilatzen duen gaztearen kasua, bere amets eta fantasiak nahi baino azkarrago hondoratzen dira. Heriotzari hoztasunez baina oso gertutik begira topatu duguna gizonezko detektibea izan da, zeinak hilketa konplexuak argitzen lan egin arren, etxean borrokatu beharko duen galera mantso eta gordina, minbizia pairatzen duen emazteari laguntza eskainiz.

Hau guztia ezingo genuke garaiko testuinguru sozial eta politikoari erreparatu gabe ulertu. Denboraldian zehar errepikatuko direla diruditen sarrerako irudiek 70eko hamarkada amaieran gizarte amerikarraren bihotzean zabaldu zen garapena eta ongizate indibidualaren diskurtsoa harrapatzen dute. Etengabeko aurrerakuntza lehenetsi baina biztanleriaren barne arazoz kezkatzen ez den gizartearen miseria. Etekin eta zoriontasun indibiduala bilatze horretan, galduta bizi dira norbanako amerikarrak eta horrek eramaten ditu muturreko indarkeriazko ekintzak gauzatzera. Fargok irudikatzen duen unibertsoa amerikar ametsaren porrotaren erakusle garbia da, oparotasunaren atzean ezkutatzen den trauma makurraren isla.

Sortzaileek goibeltasuna umore bilakatzeko duten gaitasuna ere aski ezaguna da. Pelikularen izpiritu bihurri hori bera mantentzen du telesailak egunerokotasuneko jarduneko elkarrizketa topikoen hutsaltasuna esploratzean. Umore zantzuek funtsean hain lazgarria den dinamika hautsi eta freskatzeko balio dute, eta, inspirazioz landuz gero, istorioko pasarte dramatiko boteretsuenak absurdoarekin uztartu eta umore beltzezko une gogoangarriak eraikitzeko balioko dute.

Kirsten Dunst eta Jesse PlemonsAlor teknikoa ere txukuntasuna erakutsi dute. Muntaia lanketa originalaren bitartez pantaila zatikatu eta gertaera berbera lau angelu ezberdinen bitartez erakusteak nabarmen aberastu ditu hainbat eszena. Estetika bere osotasunean tentu handiz landua izan da, bai Minnesotako unibertso izoztu eta dekadentea islatzeko, baita eszena konkretuen ikusgarritasuna goratzeko ere. Hurrengo ataletan indartuko den odol festaren beroketa gisa balio duen tabernako eszena da honen erakusle nagusia, plano txandakatze dinamikoaren bitartez aukera dramatiko guztiak esploratzea ahalbidetzen duena. Pertsonaia bakoitzak harturiko erabakiek beste pertsonaietara gidatzen gaitu atalean zehar, elkarren arteko ezinbesteko patu fatalistaren sentsazioa handituz.

Ezin ahaztu Carter Burwellek Coen anaien filmerako osaturiko abesti epikoak telesailerako izan duen moldaketa, istorioaren tonua ezarri eta ikuslegoa kontakizunean barneratzeko balio duena. Lehen denboraldiko maisutasunari jarraipena eman eta istorio mamitsua osatzeko oinarri sendoa ezarri du Fargok, eta itzulerako atalaren maila dramatikoa mantenduz gero, udazkeneko telesail izarretako bat bilakatuko da, zalantzarik gabe.

Hurrengo ataleko trailerra: