Archive for the ‘GAME OF THRONES’ Category

Arnasik gabe utzi gintuen bosgarren denboraldi amaierak. Pertsonaia kuttun baten heriotza beti izan ohi da telesail zaleen artean esperientzia traumatikoa, are lazgarriagoa bilakatzen dena istorioaren heroi bakarrenetakoaz ari garenean. Jon Snow agurtu bezala topatu dugu seigarren emanaldiko lehen eszenan, odol husturik. Berpizkundearen inguruan luze aritu dira zale mordoa, teoria amaigabeak eraikiz, baina telesailak hipotesi horiei erantzuna eman ordez, liburuei aurre hartu dien lehenengo aldi honetan, Night’s Watcheko kideen dekadentzian sakontzea erabaki du. Alisser Thornek hilketa bidez buruzagitza indarrean berreskuratu ostean, urteetan zehar Night’s Watcheko kideen alde ohorez eginiko lanaren aldarriak ezingo luke etsigarriago sonatu, ikusleok ondo baitakigu harresiko biztanleek ate joka duten mehatxu hilgarria. Snow berpiztu ezean, iraganean iltzaturiko itxaropenik gabeko lur-eremu bilakatuko da Castle Black.

GameofThrones1Istorio zati gehienak bosgarren denboraldi amaieran utzi bezala berrartu ditu sortzaile taldeak, gertaera horien inpaktua anplifikatzeko asmoz. Winterfell izan da jomuga nagusietako bat, non Sansak aspaldi ikusi gabeko Theon indar berrituarekin ihes egin ostean, Stark familiaren alde bere bizia ematea zin egin zuen Brienne topatu duen. Eszena zirraragarria da, ikuslearen garuna telesailaren genesira itzularazi eta pertsonaiek urteetan zehar egin duten bideaz hausnartzeko balio duelako. Euren itxaropenak, ordea, Boltondarren frustrazioa suposatzen du, zeinak Stark alaba alboan izan gabe, iparraldea gobernatzeko legitimitatea erabat galtzen duten. Interesgarria da erreparatzea nola Roose Bolton aita progresiboki erregetza estrategian maisu zen Tywin Lannisterren rola hartzen ari den.

Hain zuzen ere, Tywinekin batera hil zen Lannister familiaren hegemonia. Cersei eta Jaimek azken aldian sekulako galera, umilazioa eta sufrimendua pairatu dituzte, euren arteko harremana betiko eraldatu dutenak. Jaime Myrcellaren gorpua mantaz estalirik bizkarrean duela Kingslandingera iritsi eta Cersei tragediaz ohartzen deneko eszena bikaina da, indar emozional handikoa eta mami dramatiko sakonekoa, hitzik gabe bata zein bestearen sentimenduak transmititzea lortzen duelako. Profeziaren aipamenak eta Lannister familiaren gainbehera hain presente izateak are gehiago aldentzen du bikotea telesailaren hasieran zuen gaizkile nortasunetik, azken finean, bata zein bestea aitaren oinordekotza proiektuaren biktima izan dira hein batean. Familiaren boterea, eta oro har erregetzarena ere, inoiz baino hauskorragoa den lurzoruan oinarritu arren, jakina da lehia basatia gauzatuko dutela High Sparrowk buruturiko sinesleen eta odol gosez itzuli diren Dorneko emakumeen aurka.

Meereenen aldiz, Tyrion eta Varysek boterea kudeatu eta gobernatzearen inguruko solasaldiei segida eman diete, denboraldiko bikote dinamiko eta politikoenaren oinarri narratiboa finkatuz. Elkarren arteko elkarrizketetan gainera, etengabe zelatatuak izatearen sentsazioa transmititzea lortu dute konposaketa zainduko plano inspiratuen bitartez. Bien bitartean, Daenerysek dragoirik gabe boterea erabat galdu du Dothrakien artean. Khal Drogoren emazte izanaren ondorioz errespetuzko estatusa berreskuratu arren, etorkizun beltza du aurretik, patriarkatuak zuzenduriko ereduaren gatibu alargundu beharko duela dirudielako, hainbeste denboraz desiraturiko tronutik inoiz baino urrunago. Hiri handiak ikuspuntu elitisten bitartez gobernatzetik oinarrira itzuli beharko du, hurbileko jendearekin harremanak sendotzera. Orain arteko bidaian Daenerysek ikasitakoa zein modutan aplikatzen duen ikustea zinez interesgarria izango da.

GameofThrones2Aryaren arku dramatikoa izan da atalean zehar gutxien jorraturikoa. Hasiera batean itsu izatera ohitu eta oraindik ere misterioz beteriko House of Black and Whitera itzulera lantzen denboraldi osoa igaro dezakeela dirudien arren, espero dugu sortzaileek istorio lerro hau ez isolatzea. Gainontzeko pertsonaiekin gurutzatzeaz gain, identitate pertsonala biluztu eta edonoren gorpuzkera hartzeak zabaltzen dituen aukera dramatiko infinituetan sakontzea aberasgarria izango litzateke. Ezin ahaztu Melissandrek hirugarren denboraldian Arya berari esandako “I see a darkness in you, and in that darkness, eyes staring back at me. Brown eyes, blue eyes, green eyes… eyes that you’ll shut forever. We will meet again” Are gehiago atalaren amaierako espero gabeko ezagutaraztearen ostean. Koilareari esker mantentzen ote du gaztetasun eternala? mahai gaineko edabeak ote? biak batera? Galderak erantzutetik haratago, nabarmentzea merezi du bost denboralditan zehar modu batean hautemandako pertsonaiaren inguruan ikuskera erabat iraultzeko gidoigileek eginiko lan bikaina. Melisandreren sekretu honek gainera, joan den denboraldian White Walkers, Many-Faced God edota High Sparrow bezalako pertsonaien bitartez indarturiko alor fantastikoan sakontzeko balio du; beti ere elementu fantastikoen bitartez gizakia hainbeste kezkatzen duten heriotza eta hilezkortasuna bezalako gai nagusietara zuzenean jotzen dutelako.

Abiapuntua besterik ez den arren, estimatzekoa da “The Red Woman” atalean pertsonaia ezberdinak non eta zein egoeratan dauden mahaigaineratzeaz gain, dilema berriak plazaratu eta egoera bakoitzean sakontzeko tartea egin izana. Oraindik ikusteke dago Brann, Littlefinger, Greyjoy familiak… denboraldi berrian izango duten zeresana, baina argi dagoena da telesailak, liburuei aurrea hartu arren, ez duela dinamika dramatikoak agortzeko arriskurik. Bost denboraldiren ostean, Game of Thronesek pertsonaiak aberastu, ikuslea ezusteko berriekin kolpatu eta perspektibak iraultzeko gaitasuna mantentzen jarraitzen du. Astez aste dastatuko dugu, urteroko legez.

Hurrengo atalaren aurrerapena:

Beste urte batez, HBOren saio entzutetsuena izateaz gain mundu mailako fenomeno bilakatu den Game of Thrones telesailak hamar ataleko emanaldi berria eskaini du, fantasiazko mundu batean kokatu arren, pertsonaien motibazio gizatiarretan oinarritua egotearen ondorioz egungo errealitatearekin hurbiltasun izugarria sortzea lortzen duena, boterea, nortasuna, leialtasuna, maitasuna edo traizioa bezalako giza gatazken bitartez. Paraleloan garatu zein elkarren artean nahasten diren pertsonaiak eta argumentuak hainbeste izanik, iruditu zaigu zentzudunena istorioa kokalekuz kokaleku aztertzen joatea dela.

Boterea eta sistemaren egonkortasunaren sinbolo izan den Kingslandingen sumatu da beste inon baino gehiago autoritate falta. Tywin Lannisterren heriotzarekin familiako buruak orkestratzen zuen eredu hegemonikoaren gainbehera nabarmena izan da; Tommen gazte inuzenteak erregetza bereganatu arren, eskuhartze hutsala izan du erabakitzeko unean, ama eta emazte manipulatzaileek baldintzatua, behin bere mesedetan jarduten zuen kontseiluan ere bakarrik aurkitu da Cersei, familiaren ahulezia usaintzen duten putrez inguratuta. Etsaitasuna, ordea, ez da erregetzako zirkuluetara mugatu eta herritar behartsuenen artean ere hedatu da, denboraldiko “The Sons of the Harpy” laugarren atalean euren erregea sasikume gaitzesgarri gisa iraintzen duteneko eszena bikainean islatu dena.

Lannister

Baina familiaren haustura ilustratzeko gehien landuriko dinamika Cersei eta Jaimeren arteko zatiketa izan da. Urteetan zehar jasandako sufrimendua modu ezberdinean kanalizatu dute, behin maitale izandakoen artean inoiz baino erlazio urrun eta hotzagoa eraikitzeraino. Denboraldi osoan zehar bien arteko patuak banandu baina, aldi berean, eszenen segiden bitartez geroz eta ezberdinagoak diren euren ekintzen arteko paralelismoak egitea erabaki inspiratua izan da sortzaileen aldetik. Tradizionalki eurentzat familiak instituzio gisa duen garrantzia kapitala kontuan hartuta, elkarren artean sorturiko seme-alabak zaintzean biek porrot egin izanak erlazioa orain arteko une konplikatuenera eraman dezake, are gehiago azken ataleko gertaera lazgarrien ostean, non lehen aldiz Jaimek aitatasuna gozatu eta segundo gutxitara alaba pozoitua besoetan galtzen duen, eta urteetan zehar areagoturiko gezur eta ankerkerien zigorra ordaintzen duen Cerseik High Sparrowk aginduriko “Walk of Atonement”en ondorioz, non hiri guztia biluzik igaro behar duen irain gupidagabeak oihukatzen dituzten herritar-andanaren artean; umilazioa gorena.

Euren kalterako indartu direnen rola aztertzea ere interesgarria da. Alde batetik, behin Cerseik berak miseriatik ateratzen lagundu zuen High Sparrowren papera dago, zeinak jainkotasunaren bitartez estamentu zaharren boterean ezkutatzen direnak epaitzeko autoritatea bereganatu duen. “You are the few, we are the many” esaten dio Tywin Lannisterren emakumezko papera ispilatu lezakeen Olenna Tyrelli “The Gift” zazpigarren atalean, herritarren batasunak eliteetako gutxiengoa gailentzeko izan dezakeen boterearen oharpen gisa. Deigarria da, ordea, iraultza hori erlijiotasunak dakarren fanatismoan oinarritzea, errealitatea bizi dutenen gainetik dagoen izaki mistiko baten esanetara gobernatzea.

Zentzu horretan, Dorneko argumentua guztiz ezberdina izan da. Jainkotasunetik urrun, diplomazia eta mendeku pertsonalaren arteko talkan sakontzeko balio izan du. Oberynen maitale Ellaria Sandek Lannister familiarekiko gorrotoa lau haizeetara zabaldu duen bitartean Doran Martell printzeak joko politikoa lehenetsi du, erlazio instituzionalak babestuz bi familien arteko epe luzerako akordio baten alde, baina beti ere Tywinen inperioari erreferentzia eginez, betiko joan den erregimena eta hegemonia. Bi familien arteko gaitzesturiko maitasun erlazioetan paralelismoak egin eta Cerseiren lehen ataleko flashbacka borobiltzen duen Myrcellaren heriotzarekin amaiera dramatiko zinez boteretsua osatu arren, Dorneko istorioa erdibidean geratu izanaren sentsazioa nagusitu da. Denboraldiaren koadro orokorrean funtzionatzeko zailtasunaz gain, sakontasun falta nabarmena izan da, beharbada bertakoen izaera eta tradizioak esploratu izan balituzte dimentsio berri bat bereganatuko zuena.

Modu batean edo bestean, joan den denboraldiko hainbat gertaera nagusi Kingslandingen elkarturik zeuden familien arteko talkaren ondorio izan ziren bezala, oraingoan kapitaleko gertaerek behin menderatzaile izandako Lannister familiaren desgrazia eta botere galera azpimarratzeko balio izan dute nagusiki. Sakabanaketa hainbestekoa izan da erregetza inguratzen zuten bi putre nagusiek ere kapitaletik urrun jokatu dituztela bere kartak. Varysek Tyrioni ihes egin eta aliantza berriak eraikitzen lagundu dion bitartean, Littlefingerrek joan den denboraldian abiaturiko azpijokoa borobildu du. Joffreyren hilketaren eragile nagusietako bat izan ostean, Sansa The Eyrieko jabetza bereganatzeko baliatu eta ondoren Stark familiako neska gaztea Winterfellera itzularazi du, bere anaia Robb eta ama Catelyn erail zituzten Boltondarrengana. Botere lehian maisutasunez jokatu du, eskualde baten kontrola eskuratzeaz gain erregetzako eragileekin ere harremana mantenduz, Sansaren aurka mendeku gosez itsuturik dagoen Cerseirengan manipulazio gorena eragiteraino. Puntu honetan interesgarria da Varysek Tyrioni “The House of Black and White” bigarren atalean gobernatzearen inguruan adierazten dion ikuspegi bati erreferentzia egitea; bere ustetan tronuan esertzeagatik jendarteak erabakien erantzule gisa irudikatzen duen erregea izan gabe, itzalean aholkuak eman eta euren kabuz estrategia ezkutuak garatzen dituztenak dira funtsean gobernatu eta boterearekiko gose aseezina garatzen dutenak. Horixe da Tywinek bere familiaren egitura eta rolak antolatzen egiten zuena, eta baita Varys edo Littlefingerrek lehen denboralditik egiten dihardutena ere, telesaileko botere erlazioak ulertzeko balio izateaz gain egungo mundura modu berean aplikagarria dena. Hala ere, influentzia postuetan igoera nabarmena izan duen Littlefingerren kasuan, azpimarratzekoa da bere botere guztia zein hari fin eta hauskorrean oinarritzen den, Olenna Tyrellekin elkarbanatzen duen sekretu izugarrian; batak zein besteak, elkarren arteko eragin suntsitzailea dute.

littlefinger-varys

Winterfellera itzuliz, behin eta berriz zapaldua izan arren Stark familiaren nortasuna beregan mantendu duen Sansa dilema izugarriaren aurrean aurkitu da. Alde batetik, Littlefingerrek berarekin nola jokatu duen ohartzean, traizio sentsazioak gogor kolpatu du, “High Sparrow” hirugarren atalean hoztasun eta samin sakonez beteriko eszenaren bitartez bikaintasunez islaturiko sentsazioa. Aldi berean, ordea, eraldaketa definitiborako atea ireki du aspaldian inozentziaz utzi zuen jatorrira itzultzean, behingoz ihes egiteari utzi eta bere patuaren kontrola hartzeko aukera. Sortzaileek maisutasunez harrapatu dute itzuleraren hunkiberatasuna, telesailaren lehen ataleko gertaeren oroimena berpizteraino.

Baina, botere handitzetik urrun, Sansak etsaiez beteriko ingurune zikoitzean sufrimendu gehiago besterik ez du topatu. Ramsay Bolton maltzurrarekin ezkondu ondorengo bortxaketak Stark gaztearen duintasun ororen galera irudikatzen du, are gehiago behin senidetzat izan zuen Theonen menpekotasun absolutuaz ohartu edo arbasoei esker duen botere itxaropen oro ezerezean geratzean. Boltondarrek Stannisen armada erailtzen duten bitartean Sansa eta Theonen arteko ihesak telesail osoan gehien sufritu duten bi pertsonaien arteko etsipen lazgarria ilustratzen du. Ramsayren zikoizkeria komunean izateagatik euren bizitzeko azken aukera elkarrekin batera hartu arren, behin etxe bereko parte sentitu ziren Sansa eta Theonen arteko izaeren ezberdintasun markatuak pentsarazten digu bost denboraldietako ankerkeria multzoak telesaileko beste pertsonaiak zenbateraino aldatu dituen. Hain bizitza eredu kontrajarriak hartu dituzten Arya edo Brannek noizbait topo egiten badute, elkarrekiko sentituko duten distantzia eta enpatia falta konponezinak dira. Hala ere, bada Sansa bere amarengandik bereizten duen elementu giltzarri bat, badaki bere senideak oraindik bizirik daudela, hain zuzen ere, Catelyn bere bizitzako azken uneetan etsipenera eraman zuen ezjakintasuna. Theonen konfesio giltzarri honek eman diezaioke Sansari elkarren artean aurrera egin eta bizitzeko indarra.

Ihes egitearen guztiz kontrakoa irudikatzen duena da Stannis Baratheon, istorioaren hasieratik tronuaren legitimotasuna argudiotzat hartuta etengabean botere handitzearen bilaketan porrot egin duena. Modu batean, ezintasun horrek gailurra jo du denboraldi honetan, non bere patuaz guztiz konbentziturik, arrazoitzeko gaitasuna galdu eta Melisandreren fanatismoaren garretan jausi den itsu-itsuan, izugarrizko eszena boteretsuetan bere alaba sutan sakrifikatu eta familia zein armada galtzeraino. Telesail osoan zehar zeresana izan duen errege odolaren boterea frogatzeko unea iritsi denean, ordea, Winterfelleko inbasio epikoaren ordez, porrot sonatua pairatu du Stannisek, emaztearen suizidio lazgarria eta Boltondarren armadaren garaipen nabarmena jasan ostean heriotza besarkatuz. Hain justu, pertsonaiaren alderdi gizatiarrenean sakontzeko balio izan duen denboraldi honetan azken agurra eman behar izatea are lazgarriagoa den arren, dramatikoki adimenez borobildu dute sortzaileek Stannisen istorioa, Briennen sententziaren bitartez bere bekatu originala suposatu zuen Renly anaiaren hilketagatik ordaindu duelako.

jonsnow-stannis

Are iparralderago, Castle Blackeko lurretan, Jon Snowren botere areagotzea inoiz baino handiagoa izan da. Night’s Watcheko buruzagi bilakatzean, erabakiak hartzeko gaitasuna nabarmen hedatu du, baina maldan gora egitean baita lur hauskorragoa zapaldu ere. Telesaileko beste istorio guztietan bezala, gailurrera hurbiltzen direnek zailtasun gehiago topatu ohi dituzte bizkar gainean duten erantzukizunen zamaren ondorioz, baina Jon Snowren kasua apartekoa da, bere komunitatea antolatzetik haratago joan eta buruzagi gisa onarpen eskasekoak diren erabakiak hartzeko ausardia erakutsi duelako, mendeetan zehar kontrajarriak egon direnen arteko elkartasuna bilatzean. Honek ulertezintasuna eragin du bai Night’s Watcheko anaien zein Wildlingsen artean, tradizionalki etsaiak izan direnekin ulertu eta elkarrekin bizitzeko gaitasuna ez delako egun batetik bestera garatu daitekeen zerbait. “Hardhome” atal lazgarriak zuzenean jarri du dilema hau istorioaren erdigunean, denak batera baino boteretsuagoa den White Walkers hildakoen armada bistaratu eta, ezinbestean, elkarlanean euren aurka lehiatu behar dutenean. Baina borroka odoltsuan heroitasuna gailentzetik urrun, porrot masiboa jasaten dute bizidunek, muga eta defentsa oro izugarrizko erraztasunez suntsitzeko gaitasuna duten hildakoen aurrean. Akzio sekuentzia ikusgarri zein itogarria garatu izanaz gain, euren erabateko gailentzea txalotzekoa da telesailak lehen aldiz erakusten duelako gordintasun osoz harresitik haratago dagoen arriskua, familien arteko borroka berehalakoa den neguko lehiaren aldean ezerezean utzi eta argumentuaren argazkia bere osotasunean plazaratzeko balio duena. Zentzu honetan, luzaroan harresia babestu eta bertako buruzagientzat ezagutza iturri amaigabea izan den Aemon Targaryenen agurrak jakituria eta zentzutasunaren heriotza sinbolizatzen du, denboraldiko gai nagusietakoa izan den arrazionalismoa eta tradizioen arteko talkaren erakusle berri bat, Night’s Watcheko kide gehienek jakin ez arren, zulo beltzenera are gehiago amilduko dituena.

Jon Snowren heriotza ere istorioa iluntasun absolutura bideratzeko erabaki logiko zein deigarria da. Onartzekoa da bost denboraldiren ostean, George R.R. Martinen estiloa ezagututa, errealismo gutxi zuela hasieratik heroi estatusa garatzeaz gain denen aldeko ongizatea bilatu nahian luzaroan etsai izandakoak elkartzen saiatu eta, “gau iluna” deiturikoa inoiz baino hurbilagoa denean, pertsonaia kuttunena izate hutsagatik edozeren gainetik aurrera jarraitzea. Baina, aldi berean, hainbat dira pertsonaiari azken agurra eman ez izanaren susmoa pizten duten arrazoiak. Alde batetik, halako amaiera deigarriaren ostean, Jon Snowren arku-dramatikoa guztiz osatua ez egotearen sentsazioa gailendu da; orain arte hil diren pertsonaia nagusiek dramatikoki bide propioa osatzeaz gain, euren agurrak beste batzuen istorioei jarraipena emateko balio izan du; euren jarraipena gehiago luzatu zitekeen arren, Ned Stark, Robb Stark edo Joffrey Baratheonen heriotzek gerora istorio aberatsagoei bidea ireki diete. Jon Snowren agurrak, ordea, galdera gehiegi utzi ditu erantzunik gabe. Bere gurasoen misterioak argitu gabe dirau, Castle Black utzi berri duen Samwell Tarlyrekin batera hildakoen erasoari aurre egiteko ezagutza duen pertsonaia bakarra da eta, honez gain, berpizkunde gaitasunengatik aski ezaguna den Melisandre ere harresira itzuli da sutako irudietan aurreikusi zuela interpreta litekeen Stannisen porrotaren ostean. Are gehiago, bost denboralditan zehar, Jon Snow harresiko arku-dramatikoaren erdigunea izan da eta bere hutsunearekin Castle Black hildakoen sarraski etengabean bilakatuko litzateke, lazgarria izan arren, istorio aldetik joko nabarmen eskasagoa eskaintzen duena. Hau guztiagatik, eta telesail osoan zehar inguratu duten pertsonaia entzutetsuenek beregan ikusi dituzten aparteko dohainei esker, uste dugu seigarren denboraldian ez bada ere, istorioaren une batean Jon Snowren pertsonaia, nola edo hala, itzuliko dela, Night’s Watcheko juramentutik aske, nahieran jokatu eta bere izaera osotasunean garatzeko.

Istorioaren muinera itzuliz, esan liteke Daenerysek Jon Snowren gatazka berbera jasan duela, sentimendurik gabeko hildakoen aurrean babesgabe egon ordez Targaryen familiako neska gazteak bere boterea legitimatzeko hiru dragoi izatearen ezberdintasunarekin, noski. Justizia egin eta aurrerakuntza sustatzen saiatu arren kontzeptu hori bera modu kontrajarrian ulertu eta bestelako nahiak dituen herri batekin talka egin du Khaleesik, gizatasunaren suntsiketan oinarritzen diren tradizioak berreskuratu nahi dituen herriarekin. Halako egoeraren aurrean, aldatu nahi duena bihurtzearen arriskua nabarmentzea erabaki dramatiko inspiratua izan da sortzaileen aldetik, herritarren nahia egin ezean eurengandik geroz eta gehiago aldendu eta deuseztatu nahi duen elitean bihurtzeko arriskua. Dinamika honi denboraldi osoan zehar eman diote jarraipena, bere erabakiak uneoro ezbaian jarriz tentsio une gorenak sorrarazi dituen Sons of the Harpy hiltzaile taldearen arrisku konstantearen bitartez. Horregatik, plano orokorrean telesailak Daenerysen istorio lerroan aurrerapauso nabarmena eman du lehen aldiz konkista eta salbazioaren erritmoa eten eta dragoien ama hiri bat gobernatzearen erronkaren aurrean jartzean.

Gobernatze hori gauzatzeko aholkularien gabeziak, aldiz, bidea ilundu du. Aitaren ondarea inoiz ez bezala ezagutu eta ontasunaren bidea argitzeko lagungarri zen Sr. Barristanen heriotza eta Jorahren erbesteratzeak ezegonkortasuna sortu du beregan. Horregatik, Mereengo istorio lerroan Tyrion barneratzea izugarri aberasgarria izan da. Azken atalek dinamikaren abiapuntua finkatzeko balio izan dute, eta datorren denboraldian elkarren arteko erlazioak gobernatzerako orduan eta arlo dialektikoan ere jarraipen zinez interesgarria izango duen arren, eszena gutxitan argi geratu da euren arteko konbinaketa zein mamitsua bilakatu daitekeen, bereziki denbora luzez miretsi baina mundu kontrajarrietatik datozen bi pertsonaiaren elkartzeak telesailarentzat orain arte esploratu gabeko horizonte berrien irekiera suposatu dezakeelako.

daenerys

Tyrioni irekitzen zaizkion ate amaigabeek zuzenean egin dute talka geroz eta mugatuagoa bistaratu den Jorahren patuarekin. “Unbowed, Unbent, Unbroken”, atal hasieran ezagutu ere egiten ez duen gizon txikiak Westeroseko munduarekin elkartzen zuen aitaren heriotza komunikatzea kolpe lazgarria da beretzat, aurpegiko keinu sinesgarriez gain plano zabaletan maisutasunez erretrataturiko paisaia bakarti eta isilen bitartez indarturiko sentsazioa eta Daenerysen alde borrokatzeko bere determinazioa are gehiago handitzen duena, bizitzan geratzen zaion motibazioa bakarra izanik. Zentzu horretan, koliseoko borrokan hil ala biziko egoeran dagoen Jorah eta Daenerysen arteko emozio talka denboraldiko eszena boteretsuenetakoa izan da, Sons of the Harpyko kideen jazarpena eta Drogonen ondorengo agerpena bezala. Dragoien botere suntsitzailea lehen aldiz ikusgarritasun osoz gozatzeko aukera gisa balio izan duen arren, Daenerysen eurekiko menpekotasuna zenbaterainokoa den azpimarratzeko ere balio izan du, are gehiago azken ataleko eszenan, non mendi zabalean bakardadean Dothraki talde jendetsuak inguratzen duenean ezin duen modu batean ere defendatu. Seigarren denboraldirako Nafarroako Bardeetan grabatuko diren eszenek behin Khal Drogoren gidaritzapean jardun zutenekin eta, ondorioz, Daenerysen jatorriarekin lotura egiteko balioko dute, dramatikoki oso interesgarria izan daitekeena; ikustekoa izango da dinamika berri horretan Mereengo hiriak eta Khaleesiren aholkulariek zein rol jokatuko duten.

Orain arte gurutzatu ez ziren pertsonaien arteko dinamikak esploratzeko gehien balio izan duen  denboraldian, Aryarena izan da gainontzeko istorioetatik aparte geratu dena. Braavoseko House of Black and White eraikuntza misteriotsuan topatu du Stark familiako neska gazteenak behin Harrenhallen ezagutu zuen Jaqen H’ghar, nortasuna eta mistizismoaren mundu misteriotsuan murgildu duena. Aryak denboraldian zehar jasandako dilema miresten duen gizon ahaltsuaren bidea jarraitzeko hain markatuak dituen izaera eta motibazio pertsonalak alboratzearena da. Hau hainbat modutan ilustratu da ataletan zehar, arropekin batera iragana urperatzearen zama, heriotz-zerrendako parte zen Meryn Trant Braavosen agertzean mendeku pertsonalaren berpizte sutsua eta arrain saltzailearen identitate faltsuaren bitartez harengana hurbiltzen saiatzean sentitzen duen muturreko babesgabetasuna… mistizismoan geroz eta gehiago barneratu ahala bide horretan boterea handitzeaz gain, mila aurpegien ganbera erraldoia bezalako kokaleku zirraragarriak ezagutu eta izatearen inguruko hausnarketa existentzial sakonetan barneratu arren, luzaroan erraietan eraman duen gorrotoa kanporatzeko beharrak indar handiagoa izaten jarraitu du. Aryak Braavosen garatu dezakeen arku-dramatikoa hain berria izatean, esan liteke denboraldi honek abiapuntu gisa balio izan duela, gerora garapen izugarri mamitsua izan dezakeena, bereziki errealitatea etengabean zalantzan jartzen duten ilusiozko irudien eta istorioen dinamikaren bitartez; gotorlekuak ere oraindik misterio handia mantentzen du. Gore film zaleak gozarazi dituen Meryn Tranten hilketa odoltsuaren ondorioz ordaindu beharreko zigorrak itsutu ostean, orain, inoiz baino gehiago, badirudi Aryak nortasun orori uko egingo diola.

arya

Denboraldiak amaiera bikaina izan du, ziurrenik telesail osoko atalik katartikoena denaren bitartez, non pertsonaia gehienak euren patua betiko aldatuko duten gertaerekin talka egin duten. Hainbati azken agurra eman arren, izugarri fronte pila airean geratu dira, argumentuak erritmo pausatuan gorpuzten inoiz baino denbora gehiago igaro duen denboraldiari egotzi dakiokeen traba bakarra. Baina hori da, hain zuzen ere, telesailak eta nobelak bat egin eta irakurleak zein ikusleak seigarren emanaldira ezjakintasun osoz bideratzen dituen urtean zehar ikusmina handitzeko sortzaileek har zezaketen erabakirik adimentsuena. Ikustekoa izango da Martin, Benioff eta Weissen arteko elkarlanak zein fruitu emango dituen hemendik aurrera.

Beste urte batez, iritsi da ikusmin eta hedapen mediatiko izugarria izan ohi duen Game of Thrones telesailaren itzulera. Laugarren denboraldiaren amaiera bikainaren ostean, hainbat pertsonaien patua betiko aldatu zen eta itzulerako atalean gertaera horiek zer nolako jarraipena izango zuten jakiteko nahiak aurreikuspen handiak sortu ditu.

Jaime eta CerseiHorregatik nabarmentzekoa da telesailaren historiako lehen flashbacka atal honen hasierako eszena izatea. Baso hotz eta ilunean, Cersei Lannister gazteak bere etorkizunaren inguruan galdetzen dio igarle misteriotsuari, zeinak jada ezagutzen ditugun hainbat gertaera iragartzen dituen, erregea ezkonduko duela eta hiru seme izango dituela, esaterako. Zirraragarrienak, ordea, oraindik gertatzeke daudenak dira; erregina postutik kendu eta bere boterea murriztu dezakeen Margarey Tyrellen mamua eta urrezko koroak bezala urrezko hil-jantziak izango dituzten semeen aurreikuspena, Cerseik hiruak erregetzara igotzen ikusteaz gain hiltzen ere ikusiko dituela iradokitzen duena.

Halako eszena boteretsua Tywin Lannisteren doluarekin elkartzea bikaina izan da, anai arreba eta maitaleak izan arren geroz eta ikuspuntu urrunagoak dituzten Cersei eta Jamieren arteko erabaki orok dakartzan ondorioen inguruko elkarrizketa bezala. Tywinen heriotzak Lannister familia erdigune zuen sistemaren gainbehera definitiboa ere islatzen du eta orain, inoiz baino gehiago, ezagutza eta esperientzia pertsonalak modu adimentsuan erabiltzen dituztenak izango dira aurrera jarraituko dutenak.

Iragana eta etorkizunaren inguruan biraka aritu dira atal osoan zehar, batak zein besteak berdin diola esaten duen Tyrion, iragana alde batera utzi eta etorkizuna landu behar dela defendatzen duen Littlefinger, iraganean zehar eraikitako erreputazioaren ondorioz, etorkizunera moldatu ezinik, ezinbesteko patua onartzen duen Mance Ryder, bere burua ezjakintasuna nagusi den etorkizunera gidatzen duen Stannis

John Snow eta Mance RyderZiurgabetasuna nagusi da denengan, bakoitzak hartzen dituen erabakien arabera ahalmena izango du norbere egoera zein ingurukoena aldatzeko, eta etengabeko birmoldaketa ezinbestekoa izango da lehian aurrera jarraitu ahal izateko, joko politikoan bezala. Zentzu honetan, boterearen inguruan telesailak elkarrizketa mamitsuak eraiki ditu hasieratik, Tyrion eta Varysen arteko gobernatzearen inguruko hausnarketak esaterako, baina aipagarriena da eskuratutako boterea kudeatu ezin duen Daenerysen dilema. Zapalduen askatzaile izan nahi duen arren, bere boterea legitimatzen duten dragoiak preso mantendu behar ditu eta, aldi berean, gobernatzen dituen biztanleen ohiturei uko egitean, kritikatzen duen zapaltzaile eredutik geroz eta hurbilago dago. John Snowk atal honetan azalduriko botere handitzea ere esanguratsua izan da. Stannis zein Night’s Watcheko anaiengandik bereizi eta Mance Ryderen heriotza bere kabuz erabakitzean ausardia eta ohorea erakutsi ditu, azken honengandik eta aurrez Ned Stark aitarengandik urteetan zehar ikasitako nortasuna, etorkizunean zeresana izango duena.

Pertsonaiek bizi duten mundua ulertzeko garaturiko abileziak ere paper giltzarria jokatuko du etorkizunean. Wildlingsak harresiaren okerreko aldean bizitzea tokatu zaien pertsona bezala ikusten dituen Snowren ikuspuntua, boterea lortzeko hiltzaile huts bezala ikusten dituen Stannisenaren oso ezberdina da, traumak gainditu eta pixkanaka boterea eskuratzen doan Sansarena edo hainbat egoera lazgarri igarotzean betiko aldatu diren Cersei eta Jamierena bezala. Telesaileko istorioen eta errealitateko politika zein botere mekanismoen artean egin daitezkeen paralelismoak amaigabeak dira; horixe da kontakizuna fantasiazko mundu batean igaro arren hain erreala eta gertukoa egiten duena.

DaenerysArya Stark edo Theon Greyjoy bezalako pertsonaia nagusiek oraindik ez dute euren agerpena egin eta, aurreko denboraldian bezala, atalen arabera istorio ezberdinak txandakatuko dituztela suposatzen dugu, ordubete ez delako nahikoa telesailaren unibertsoko pertsonaia guztiei tartea egiteko. Ildo honetan pena da Brann Starken istorioa seigarren emanaldira arte berriz ere ikusiko ez dugula jakitea, are gehiago laugarrenean bere bisioen bitartezko abenturak izan zuen amaiera zirraragarria oroitzen badugu. Denboraldi honen abiapuntua, ordea, orain arteko interesgarriena da, mundu guztiz kontrajarrietatik datozen hainbat pertsonaia elkartu eta aliantza berriak eraikitzeko aukera zabaldu duelako.

Oraindik bizirik jarraitzen duten pertsonaien bitartez hildakoek duten oihartzunari erreparatzea ere interesgarria da. Brienne eta Littlefingeren bitartez Catelyn Starken izpirituak oraindik ere bizirik dirau, John Snow eta Stannisen elkartzeak Ned Stark gogorarazten digun bezala. Oraindik memorian fresko ditugun galerek ere hainbat pertsonaiengan izugarrizko eragina izan dute, Cerseik esaterako semea eta aita galdu berri ditu denbora tarte laburrean. Hildako horiek pertsonaiek lau denboraldiko jardunean zehar igaro dituzten gatazken oroigarri eraginkorrak dira.

TyrionHainbat dira erritmo makala izanagatik estreinako atala kritikatzen dutenak; akaso oraindik ez dira ohartu Game of Thronesen odola eta akzioa aurrez luzaroan eraikitako egoera dramatiko sakonen osagarriak besterik ez direla. Zaila da zale guztiak asebetetzea, are gehiago denboraldiko lehen lau atalak sarean hedatu direnean. Gure gomendioa asteroko erritmoan ikusten joatea da, urtebete une hau itxaroten egon ostean gozagarriagoa delako segundo bakoitza dastatu eta hurrengo atala iritsi arte hausnarketa sakonak eraikitzea, baina, bereziki, sortzaileek errespetua merezi dutelako. Denboraldiari koherentzia eta osotasun bat emateko atalak forma zehatzean eraikitzen dituzte, hasieratik amaieraraino, ikusleengan erreakzio ezberdinak eragiteko asmoz. Hurrena zer gertatuko den jakitearen grinagatik sortzaileen lanari bizkarra ematea okerra litzateke.