BIRDMAN (Alejandro G. Iñárritu)

Posted: 10 otsaila, 2015 in OSCARS, SARIKETAK
Etiketak: , , , , , , ,

Aurrez sorturiko obren moldaketa zinematografikoak nagusi diren garaian, berrikuntza eta originaltasuna estimatzekoak dira. Horixe jorratu du maisutasunez Alejandro González Iñárrituk bere lan berrian. Orain arte Guillermo Arriagarekin batera pisu dramatiko handia zuten istorioetan landuriko gidoi zehatz baina zurrunak alde batera uztean, bere inspirazioa oztopatzen zuten kateak hautsi eta mugarik gabeko sormena besarkatu du.

keaton-vs-nortonHondoa jo duen Riggan Thomson aktoreak bere ibilbide profesionala suspertzeko Broadwayrako antzerki baten prestaketa abiapuntu gisa hartzen duen Birdman ideien karrusel bizia da, etengabe taupadaka ari den bihotz baten antzekoa. Joan den urtean Gravityren bitartez mundu mailako onarpena lortu zuen Emmanuel Lubezkiren kamera lan apartari esker filma itxurazko plano-sekuentzia bakarrean garatzeak antzokiko txoko bakoitzean zerbait gertatzen ari denaren sentsazioa handitzen du. Modu honetan grabatu izanak aktoreen antzezpenak are gehiago nabarmentzeko balio du, euren espresibitatea goreneraino eraman eta sentitzen dituzten beldur eta kezkak sinesgarritasun osoz transmititzea lortzen dute. Michael Keaton, Edward Norton, Emma Stone, Naomi Watts… bakoitzaren ekarpen indibiduala eta euren artean eraikitako dinamikek lortzen duten bizitasuna txalotzekoak dira. Hainbat pertsonaia antzezten dituzten aktoreen errealitateko izaeraren metafora direla esan liteke, Keatonen kasua aipagarriena, behin arrakasta lortu zuen pertsonaia fantastiko hegalariaren mamuak beldurtuta, noraezean dabilena, bere bizitzari zentzu bat eman ezinik. Halako karakterizazioa izanik, saihestezina da 80ko hamarkadaren amaieran famatu bilakatu zuen Tim Burtonen Batman eta gerora izan duen beherakadarekin konparaketa egitea.

Baina bereziki txalotzekoa dena da filma komedia huts batetik askoz haratago joan eta gizaki orok barne-barnean dituen sentsazioak azaleratu izana. Besteek gutaz esango dutenaz kezkatuta jendaurrean eman nahi dugun itxura, bakoitzaren barneko beldurrak, benetan zer garen eta zer izan nahi dugun, norberak bere burua estimatzen jakitea, iragana eta etorkizunaren arteko borrokan oraina bizitzeko ezintasuna… bezalako gai unibertsaletara jotzean bete-betean asmatzen du filmak. Aktore izatearen inguruan egiten duen introspekzioa ere bikaina da, oholtza gainean interpretaturiko obraren bitartez benetako bizitzan lortu ezin dutena eskuratzearen saiakera eta bizimodu honek dakarren errealitate bikoitzean nabigatzeko aktoreek egiten duten ahalegina gizatasun handiz islatzen du pelikulak.

Lan horren atzean dagoen borroka konstantea erakustearekin batera, Hollywoodek azken urteetan nabarmen indartu duen superheroien zinemari kritika garratza ere egiten dio Iñárrituk. Zinema industriak tiroak, odola eta eztandak nagusi diren mamirik gabeko filmen alde eginiko apustua ironikoki kritikatzen du zuzendari mexikarrak, hain azalean geratzen diren obra horiek direlako gizartearen metafora bera, hausnarketa sakonak egiteko tarterik gabe, giza sentimenduei erreparatzen ez dien gizartea.

emma stoneHasiera batean Keaton superheroia izango balitz bezala New Yorkeko zeruan zehar hegan doaneko pasartea soberan dagoela dirudien arren, askok fantastikotzat jo duten filmaren amaiera ulertzeko une giltzarria da. Pelikula osoan zehar bere pertsonaiak naturaz gaindiko abileziak erakusten ditu, behin antzeztu zuen Birdmanekin komunikatzeko ahalmena edo objektuak ukitu gabe suntsitzekoa, besteak beste. Honen ondorioz, interpretatu daiteke Riggan Thomson eskizofrenikoa dela eta, gaixotasuna jaraunspenezkoa izanik, baita bere alaba ere; batak zein besteak errealitatea gainontzekoek ez bezala ikusten dute. Ondorioz, film amaieran, Thomson bere buruaz beste egiten saiatzen denean, benetan hiltzen dela eta gerora ikusten dugun guztia alabaren irudimenean gertatzen dela interpretatu daiteke. Hipotesi hau are gehiago indartzen du plano sekuentzia une horretan amaitzeak eta ospitaleko eszenara igaro aurretik ikusten ditugun irudi onirikoek, zerutik hegan, zoramena aitaren burutik alabarenera garraiatzen duen argi izpiaren metafora hauen artean aipagarriena. Ospitaleko eszenaren izaera fantastikoa are gehiago indartzen du aita eta alabaren arteko pake sentsazioak; film osoan zehar lortu ezin izandakoa, orain alabak imajinazioaren bitartez lortzen du. Thomsonen agenteak telebista piztean ikusten ditugun irudiak ere honen adierazgarri dira, aktorearen jarraitzaileak ospitale parean azaltzen direlako, azken agur bezala ilara batean kandelak eta loreak jartzen. Filmaren amaierak beste hainbat interpretazio izan ditzakeen arren, honek dirudi fantasiaren barnean koherente eta errealistena.

Trailerra:

Iruzkinak
  1. […] den urtean “Birdman”ekin film eta zuzendari onenaren Oscarrak irabazi ostean, Alejandro G. Inárrituren lan berria […]

    Atsegin dut

Utzi erantzun bat

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Aldatu )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Aldatu )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Aldatu )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Aldatu )

Connecting to %s