Jaialdiaren azken eguneko podcasta.
Hizpide izan dugun filma:

> L’Atelier (Laurent Cantet)
[Palmaresaren aipamena]

Ir a descargar

« L'Atelier » de Laurent Cantet

Jaialdiaren seigarren eguneko podcasta.
Hizpide izan ditugun filmak:

> Muhi: Generally Temporary (Rina Castelnuevo-Hollander)
> Shootball (Fèlix Colomer)

Ir a descargar

7. EGUNA

Jaialdiaren seigarren eguneko podcasta.
Hizpide izan ditugun filmak:

> Food Coop (Tom Boothe)
> City of Ghosts (Matthew Heineman)

Ir a descargar

6. EGUNA

Jaialdiaren bosgarren eguneko podcasta.
Hizpide izan ditugun filmak:

> Insyriated (Philippe Van Leeuw)
> Desde el Otro Lado del Charco (Carlos & Isabel Suárez)

Ir a descargar

5. EGUNA

Jaialdiaren laugarren eguneko podcasta.
Hizpide izan ditugun filmak:

> Los Niños (Maite Alberdi)
> A Better Man (Attiya Khan)

Ir a descargar

4. EGUNA

Jaialdiaren hirugarren eguneko podcasta.
Hizpide izan ditugun filmak:

> A Ciambra (Jonas Carpignano)
> La Cifra Negra (Ales Payá)

Ir a descargar

3. EGUNA

Entzungai dagoeneko jaialdiaren bigarren eguneko podcasta.
Hizpide izan ditugun filmak:

> Alicia (Maasja Ooms)
> Une Vie Violente (Thierry de Peretti)

Ir a descargar

2. EGUNA

Entzungai dagoeneko jaialdiaren lehen eguneko podcasta.
Hizpide izan dugun filma:

> Freedom for the Wolf (Rupert Russell)

Ir a descargar

1. EGUNA

Urrezko Globoak, BAFTAk, Kritikarien Sariketa… aurrez ematen diren beste hainbat sariketek gidatu ohi dute film batek Oscarretara egiten duen bidea eta, noski, denbora horretan zehar hautagai bakoitzeko ekoizleek zein filmaren gainerako lantaldeak botoa emateko eskumena duten Akademiako sektore ezberdinekin eraikitzen dituzten loturek. Martin McDonaghen Three Billboards Outside Ebbing, Missouri filmak indartsu hasi zuen lasterketa uda partean, aipaturiko sariketa horiek guztietan eskuratu du Film Onenaren garaikurra (Donostia Zinemaldian ere Ikusleen Saria jaso zuen, Perlak saileko filmen artean lehian) eta, horrenbestez, Oscarra irabazteko faborito nagusia da egun.

Three Billboares Outside Ebbing, Missouri1.jpgBaina faborito izaera horren oinarrian badira arrazoi sakonak. Lehenik eta behin, filmaren bizkarrezurra sostengatzen duen gidoi bikaina. Filmografia laburra osatzen duten aurreko bi lanetan bezala, McDonaghek berak idatzia, istorioa kontatzerako garaian estilo fresko eta originala lantzeko duen gaitasunaren erakusle da, batez ere lotura narratiboak eraikitzerako orduan. Istorioa haritzen duten pertsonaiak fintasunez marraztu ditu eta garapen dramatiko oso adimentsuak dituzte; horri esker, Londresko zinegileak istorioa ikusleak espero ez duen bideetatik eramaten du, tentsioa une zehatzetan indartu eta ezusteko gertaerei zuku guztia ateraz. Zentzu horretan, estimatzekoa da pertsonaiek muturreko egoeren aurrean dituzten kontraesanak esploratzeari tarte zabala eskaini izana. Dilema moralak izatera bultzatzen dituzten gertaeren aurrean harturiko jarrerak eremu grisetan garatzen ditu McDnoaghek, ezer ez da zuri ala beltza euren jokabidean eta horrek sakontasun handia ematen dio istorioari.

Halaber, gai konplexu askoren inguruko gogoetak plazaratzen ditu filmak: alaba gaztearen heriotzak sortzen duen hutsuneari nola aurre egin, zenbateraino ote den mendekua tresna eraginkorrena bake pertsonala lortzeko edota botere gehiegikeria eta ekintza ankerrak zenbateraino ote diren soilik instituzionalki edo kulturalki nagusitasuna dutenen jokaera. Kontakizunak aurrera egin ahala, gainera, hainbat pertsonaiaren dilemak beste pertsonaia batzuetan islatzen dira, eta horren bidez gai komunen arteko paralelismo mamitsuak eraikitzen ditu zinegile ingelesak. Horrez gain, filmean presente daude gogoetarako beste hainbat gai ere, istorio nagusirako hain esanguratsu izan ez arren, kontakizunaren testuingurua  eta dilema politiko zein moralak are gehiago aberasten dituztenak. Horien artean da Irakeko gerra, zeinak balio duen gizonezko estatubatuar hegemonikoak emakumeekiko duen jarrera aberrian zein atzerrian berbera dela islatzeko.

THREE BILLBOARDS OUTSIDE OF EBBING, MISSOURIBarne gatazka horiek islatzeko, dramatikoki indar handia duten eszenen aldeko hautua egin du McDonaghek. Gogoangarrienen artean topa ditzakegu emakume protagonista gizatasun osoz gorpuztu duen Frances McDormandek iragarki kartelak sutan topatzen dituenekoa (plano subjektiboen bitartez bere ezintasun eta amorrua ikusleak bete-betean senti ditzake) eta, bestetik, polizia burugogor eta erretxinduak ospitalean erabat kaltetuta ohetik ere altxa ezin duenean, aurrez berak jipoitu duen publizista topatzen duenekoa. Hau guztia indartzeko, alor formalaren lanketa eraginkorra baliatu du filmeko lantaldeak, alderdi artistikoa izugarri goratu gabe, kokaleku berberak erabili ditu kontakizunak aurrera egin ahala pertsonaien barreneko eraldaketa ilustratzeko. Hau guztia irisgarri egiteko, aurreko filmetan baino metodo konbentzionalagoa erabiltzeaz gain, McDonaghek aktore zerrenda aukeraketa erakargarria osatu du, eta euretako bakoitza antzezpen gogoangarrietara bultzatu. Sinesgarritasuna transmititzen dute pertsonaiek, nagusietatik itzalean geratzen direnetaraino, eta horri esker lortu du ikuslea istorioan erabat murgiltzea. Ezin ahaztu Carter Burwellen soinu banda ezin pertsonalagoa ere, ohi bezala, maisutasunez eraikitzen baitu musikaren bitartez lotura pertsonaia bakoitzaren barne sentimenduen eta ikusleak jasotzen dituen emozioen artean.

Three Bilboards Outside Ebbing, Missouri da Film Onenaren Oscarra eskuratzeko aukera gehien dituena, kontuan izanik, Harvey Weinsteinen afera abiapuntu hartuta, berriki Hollywooden hautsak harrotu dituztela luzaroan emakumeei eginiko gehiegikeria kasuek. Halakoak gaitzesteko mugimendu sendoa sortu da zinema industria estatubatuarrean eta filmen mundu mailako sariketa nagusiak ezinbestean mami eta mezu politikoa izan ohi dituenez, ez litzateke harritzekoa izango aurtengoan indarkeriaz eraildako alaba galdu duen amaren mendekua abiapuntu duen McDonaghen filmak onarpen zabala izatea.

Trailerra:

 

Ederra eta piztia, ezin burutik kendu Guillermo del Tororen lan berria ikustean. Venezian Urrezko Lehoia, jaialdiko garaikur garrantzitsuena eskuratu zuen The Shape of Water filmak eta Oscarretan ere hautagai nagusien artean da itxuraz amodio istorio bat iruditu baina sakonean hainbat geruza dituen pelikulak.

The Shape of Water1Gerra Hotzean girotu du istorioa zinegile mexikarrak, eta kontakizuna garatu segurtasun handiko laborategi batean lan egiten duen garbitzailearen begietatik. Bertan gizon anfibio bat topatzeak erabateko iraultza eragingo du bere bizitzan, sakoneko lotura sentituko baitute itxuraz ulertezin diren bi mundutatik datozen pertsonek. Erakarpen istorio hau kontatzeko, irudien dramatismoa modu gorenean landu du del Torok eta probetxu guztia atera dio Sally Hawkinsek maisutasunez antzezturiko protagonista mutuari. Bere pertsonaiak anfibioarekin komunean du ulertuak ez izatearen zama, ezin dizkiete euren sakoneko sentimendu eta pentsamenduak inguruan dituztenei nahi bezala adierazi. Gabezia horrek batzen ditu bi pertsonaiak eta hasiera batean ahultasun eta ezintasun dirudiena abantaila bilakatzen da gerora. Filmak desberdin izate hori edertasunez blaitu eta iradokitzen du ezberdinak direnen arteko lotura gehiengoaren esparru komunean komodo bizi direnek ulertu ezin duten harribitxia dela.

Norabide hori indartzeko, del Toroko eskura dituen elementu guztiak erabili ditu. Filmaren unibertsoa osatzen duten kokalekuak esaterako, identifikagarri bilakatzen dira ikusi eta berehala eta, horrenbestez, naturalki pertsonaia baten ingurunea dena beste batek hartzen duenean ikusezin diren lotura dramatikoak fintasunez haritzen ditu zinegile mexikarrak. Hori da, hain zuzen, filmaren bertute nagusietako bat, irudien bitartez istorioaren mamia kontatzea. Argazki lan eraginkorrak, muntaia adimentsuak eta sakontasun emozional handiko soinu bandak gidatzen dute pelikula eta hauei esker ikusleen begien aurrean igarotzen den istorioak osotasun handiagoa du, obra sendo eta koherente baten sentsazioa.

The Shape of Water2Filmaren ipuin kutsuak, gainera, balio du istorioa hainbat belaunaldirengan erakargarri bilakatzeko; etxeko gazteenak eta zinemazale beteranoenak elkartzeko indarra izan dezake, azken batean, kontatzen duen istorioa unibertsala delako. Ezberdin izan eta onarpen eza pairatzen dutenen artean sortu ohi den konexio berezia denek sentitu izan dugu gure bizitzan uneren batean, izan kolektiboki edota indibidualki eta hori pantailaratzeak posible egiten du ikusleak iraganeko bizipenak berriz sentitzea. Hau ezin interesgarriagoa bilakatzen da filma girotzeko erabilitako testuinguru historikoari erreparatuz gero. Aurtengo Oscarretako hautagaien artean dimentsio soziopolitikoa narratiboki mamitze lanetan gutxien tematu den zinegilea izan arren, del Torok pertsonaiei probetxu guztia atera die, garaiko gizarte estatubatuarraren sintomak islatzeko. Esaterako, argi azaleratzen du ezkutupeko zentroko buruak ezezaguna duen horren aurrean modu erasokor eta mesfidatian jokatzeko duen joera eta, azken batean, anfibioarekiko jarrera berbera aplika genezake garaian etsai errusiarrarekiko zuten joerara. Aldiz, ederra eta piztiaren arteko istorioaren bitartez, zinegile mexikarrak elkartasunaren aldeko mezu itxaropentsua luzatzen du, ezberdintasunen gainetik elkarren artean komunean ditugun ezaugarrietan azpimarra egin eta, funtsean, denok mundu berberaren parte garela gogorarazten digu.

Energia bizigarriz beteriko filma da The Shape of Water, adina ezberdinetako zinemazaleentzako gozokia eta itzalean, gizartearen onarpenetik urrun euren nortasun pertsonala loratu dutenen aldeko gorazarrea. Film Onenaren garaikurra irabazteko hautagai sendoa den arren, orain arteko sariketa denboraldiaren joerari erreparatuta espero genezake del Toro eta Hawkins izango direla, merezita gainera, hurrenez hurren, zuzendari eta emakumezko aktore onenaren sariak eskuratuko dituztenak, horiez gain iristen diren gainerako golardoak, zinemak magia eragiteko duen gaitasunaren aldeko onarpen izango dira.

Trailerra: